အပုိင္း(၂)

ဤသုိ႔ပစၥကၡအားျဖင့္ မွတ္သိရျပီးေသာ အာရုံႏွင့္ ႏႈိင္းဆ၍ အတိတ္ အနာဂတ္ ပစၥဳပၸန္ တေလာကလုံး၌ ရွိေသာ ရုပ္နာမ္ဟူသမွ်ကိုလည္း နည္းတူပင္ မျမဲတာေတြခ်ည္းပဲ၊ ဆင္းရဲေတြ မေကာင္းတာေတြခ်ည္းပဲ၊ အစုိးမရ ငါေကာင္ မဟုတ္တာေတြခ်ည္းပဲ ဟူ၍ သေဘာက်လ်က္ ဆင္ျခင္ဆုံးျဖတ္မိတတ္သည္။ ဤဆင္ျခင္ဆုံးျဖတ္မႈသည္ကား အႏုမာနသမၼသနဥာဏ္ မည္၏။

ေကာင္းေကာင္း ပစၥဳပၸန္ က်ေအာင္ မွတ္ႏုိင္ေသာ အခါ၌၊ အမွတ္ရမႈ သတိႏွင့္ အသိဥာဏ္တုိ႔သည္ အလြန္သြက္လက္ လ်င္ျမန္စြာ ျဖစ္ေပၚကုန္၏။ အားထုတ္မႈ ၀ီရိယသည္လည္း မယုတ္မလြန္ မေလ်ာ့မတင္း ညီမွ်စြာ ျဖစ္၏။ အထူးေၾကာင့္ၾကမစုိက္ရဘဲ မွတ္မိလ်က္ မွတ္သိလ်က္ ျဖစ္ေနေအာင္ ညီမွ်ေစေသာ ဥေပကၡာလည္း ထင္ရွားျဖစ္၏။ စိတ္သည္ အထူးၾကည္လင္၏။ ထူးျခားစြာ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အလင္းေရာင္ကိုလည္း ေတြ႔ရတတ္၏။ ကုိယ္ထဲ၌ စိမ့္စိမ့္စိမ့္စိမ့္ ဖိမ္းဖိမ္းဖိမ္းဖိမ္းႏွင့္ အလြန္ေနထုိင္ေကာင္းေသာ ပီတိလည္း ထင္ရွားျဖစ္ေပၚ၏။ ေၾကာင့္ၾကပူပန္မႈကင္း၍ သက္သာေအးခ်မ္းေသာ ပႆဒၶိလည္း ထင္ရွားျဖစ္ေပၚ၏။ ၀မ္းသာ၀မ္းေျမာက္မႈလည္း အလြန္အကဲ ျဖစ္တတ္၏။ ရႈမွတ္မႈ ဘာ၀နာ၌ ေပ်ာ္ေမြ႔မႈလည္း ျဖစ္၏။ ထုိအခါ၌ အလြန္လ်င္ျမန္စြာ ထင္ေပၚလာေသာရုပ္နာမ္ အမူအရာတုိ႔ကုိ ျဖစ္စဥ္အတုိင္း အၾကြင္းမရွိ အကုန္ပင္ မွတ္သိႏုိင္သည္ဟု ထင္ရ၏။ ဤသုိ႔ အလင္းေရာင္ ပီတိ သုခတုိ႔ႏွင့္တကြ သက္သက္သာသာႏွင့္ လ်င္ျမန္စြာ အမွတ္အသိ ေကာင္းေနေသာေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ ျဖစ္ပုံကုိ သာယာသေဘာက်လ်က္ တရားလမ္းဆုံးျပီ၊ မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္သုိ႔ ေရာက္ျပီဟု ထင္မွတ္တတ္၏။ မဂ္မွားကို စြဲလန္းေသာ ဥပကၠိေလသ ေပတည္း။

ဤဥပကၠိေလသႏွင့္ ေရာျပြမ္းလ်က္ လ်င္ျမန္စြာ မွတ္သိႏုိင္ေသာ အသိဥာဏ္သည္ ျဖစ္ေပၚခါစ ႏုေသာဥဒယဗၺယဥာဏ္ မည္၏။ ဤႏုေသာ ဥဒယဗၺယဥာဏ္ ျဖစ္ခုိက္၌ မွတ္သိရေသာ ရုပ္နာမ္တုိ႔၏ အစအဆုံး အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းလင္းစြာ မသိႏုိင္ေသးေပ။ ထုိသုိ႔မွတ္ေနစဥ္မွာပင္ အလင္းေရာင္ စသည္က တရားထူး မဟုတ္ေသး။ အလင္းေရာင္ စသည္ကုိ စဥ္းစားဆင္ျခင္ကာ သာယာေနတာက ရႈမွတ္မႈ၏ အႏၲရာယ္ပဲ။ မျပတ္မွတ္ေနတာကမွ လမ္းမွန္ပဲ။ လမ္းမဆုံးေသးဘူး။ မွတ္ရဦးမွာပဲ။ မွတ္မွ သာျပီးေကာင္းသြားမည္ဟူ၍ တဆင့္ၾကားရ၍ ျဖစ္ေစ မိမိအလိုလို ျဖစ္ေစ ဆုံးျဖတ္၏။ ဤဆုံးျဖတ္မႈသည္ မဂၢါမဂၢဥာဏဒႆန၀ိသုဒၶိ မည္၏။

ထုိသုိ႔ ဆုံးျဖတ္ျပီးလွ်င္ မွတ္ျမဲပင္ ဆက္၍ မွတ္ေသာေၾကာင့္ အလင္းေရာင္ ပီတိ ပႆဒၶိ ၀မ္းသာမႈ သာယာမႈတုိ႔ကုိ လြန္ေျမာက္သြားေသာအခါ၌ မွတ္တုိင္း မွတ္တုိင္း မွတ္မိေသာ အာရုံမ်ားသည္ ေပၚေပၚျပီးလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရ၏။ ထုိေပ်ာက္သြားပုံမွာလည္း တျခားတေနရာသုိ႔ ေရႊ႔ေျပာင္းသြားျခင္း မရွိဘဲ သူေပၚလာရင္း ေနရာမွာပင္ တိကနဲ တိကနဲ လုံး၀ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည့္ အေနအားျဖင့္ ထင္ရွား၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ရုပ္နာမ္တုိ႔သည္ မ်က္စိတမွိတ္ လွ်ပ္တျပက္ခန္႔မွ် မတည္တံ့ဘဲ၊ ခဏမစဲ ျဖစ္ပ်က္ေနၾကသည္ဟု မ်က္ေမွာက္သိရ၏။ ဤသုိ႔ ေပၚလုိက္ ေပ်ာက္လုိက္ႏွင့္ ခဏမစဲ ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ ရုပ္နာမ္တုိ႔ကုိ မွတ္တုိင္း မွတ္တုိင္း ကြက္ခနဲ ကြက္ခနဲ ရွင္းလင္းစြာသိေသာ ဥာဏ္သည္ ဥပကၠိေလသမွ လြတ္ျပီးေသာ ရင့္သန္ေသာ ဥဒယဗၺယဥာဏ္မည္၏။ ဤဥာဏ္သည္ ပဋိပဒါဥာဏဒႆန၀ိသုဒၶိ၏ အစေပတည္း။


ေပၚလုိက္ မွတ္လုိက္ ေပ်ာက္လုိက္ႏွင့္ ကြက္ခနဲ ကြက္ခနဲ အမွတ္အသိေကာင္းေနရာမွ မွတ္ရေသာ အာရုံမ်ားသည္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနႏွင့္ သကဲ့သုိ႔ လည္းေကာင္း၊ ဘာမွ်မရွိဘဲ ျဖစ္ေနသကဲ့သုိ႔ လည္းေကာင္း ထင္ရ၏။ ေဖာင္းပိန္ေသာ ဗုိက္ပုံသ႑ာန္၊ ေကြးဆန္႔လႈပ္ရွားေနေသာ လက္ေျခပုံသ႑ာန္ စေသာ ဃနနိမိတ္ ပညတ္မ်ား ကြယ္ေပ်ာက္၍ ပရမတ္ သေဘာမွ်ကုိေသာ ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ ထုိကဲ့သုိ႔ ထင္ေပသည္။ ထုိဥာဏ္အားျပည့္ ရင့္သန္လာေသာအခါ၌ ေဖာင္းမႈ ပိန္မႈ စေသာ မွတ္စရာ အာရုံႏွင့္ မွတ္သိေသာ စိတ္တုိ႔ကုိ ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ကုန္ဆုံးကုန္ဆုံး ေနသည္ကုိသာလွ်င္ မွတ္တုိင္း မွတ္တုိင္း ရွင္းလင္းစြာသိရ၏။ ထုိကုန္ဆုံးမႈ ထင္ပုံမွာလည္း မွတ္ရေသာ အာရုံ၏ အစေပၚလာမႈႏွင့္ အထည္ျဒဗ္ကို မေတြ႔ရပါဘဲ၊ မွတ္ရန္ အားထုတ္စဥ္ အားထုတ္စဥ္ မွာပင္ ကုန္ကုန္သြားႏွင့္သကဲ့သုိ႔ လည္းေကာင္း ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားႏွင့္ သကဲ့သုိ႔ လည္းေကာင္း ထင္ျခင္း ေပတည္။ ဤသုိ႔ ရွင္းလင္းစြာ ထင္ေပၚ၍ အာရုံေရာ မွတ္စိတ္ေရာ အတြဲလုိက္ အတြဲလုိက္အားျဖင့္ ေရွ႔ဆင့္ေနာက္ဆင့္ တိကနဲ တိကနဲ လ်င္ျမန္စြာ ကုန္ပ်က္ကုန္ပ်က္ သြားသည္ကုိ သိေသာဥာဏ္သည္ ဘဂၤဥာဏ္ မည္၏။

အာရုံေရာ မွတ္စိတ္ေရာ အတြဲလုိက္ အတြဲလုိက္ တကုန္တည္းကုန္၊ တပ်က္တည္း ပ်က္ေနသည္ကုိသာ ေတြ႔ရ၍ မွတ္ေနရင္းပင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္ဟု ထင္ျမင္လာတတ္၏။ ဘယဥာဏ္ေပတည္း။ ထုိအခါ၌ မွတ္တုိင္း မွတ္တုိင္း ေၾကာက္ေနသလုိလုိလည္း ျဖစ္တတ္၏။ ၀မ္းနည္းသလုိလုိလည္း ျဖစ္တတ္၏။ မွတ္စရာအာရုံေတြ ေပၚေပၚလာမည္ကုိလည္း ေၾကာက္ေနတတ္၏။ (၀ိပႆနာရႈနည္းက်မ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္)


(မွတ္ခ်က္။ ။က်န္ရွိေသာအပုိင္းမ်ားကုိ အပုိင္း-၃ တြင္ ျပီးသည္ဆုံးသည္အထိ ေဖာ္ျပပါမည္)